Zamiast Wpisu o Japonii

Ciężko się zabrać do pisania o podróży. Nie dlatego, że była to podróż życia. Zanotowałem sporo obserwacji i niełatwo mi znaleźć czas na zebrania tego wszystkiego razem. Dużo łatwiej pisze się o bieżączkach.

Nowy semestr w pracy to nowe obowiązki. Prowadzę zajęcia z teatru (tak! z teatru!) oraz w pełni przejmuję kontrolę nad biblioteką. Wcześniej niby też miałem byłem bibliotekarzem, ale nie mieliśmy jeszcze książek w szkole (długo trzymali je u siebie chińscy celnicy). Do żadnego z tych zadań nie zostałem nijak przygotowany, ale tak właśnie jest w Chinach. Just go with the flow…

W przeciwieństwie do pełnego wojaży stycznia zanosi się na to, że do czerwca raczej się stąd zbyt często nie będę ruszał. Wielkanoc dla Chińczyków to obcy i niezrozumiały koncept, o czym już pisałem. Są co prawda weekendy, które będę starał się wykorzystać. Ningbo jest połączone siecią superszybkich pociągów, dzięki czemu odległość 600 kilometrów można pokonać w ledwie 3,5 godziny. Stąd na pewno ruszę się niebawem na południe do prowincji Fujian, by pozwiedzać no i trochę się dogrzać. Tam w zimie jest ponad 10 stopnii na plusie – oj… chyba wybrałem złe miejsce.

Dopiero dziś wiele szkół zaczyna drugi semestr, co znaczy, że mieli ponad 20 dni wolnego. Echa świętowania nowego roku wciąż słychać – Chińczycy uwielbiają petardy i inne fajerwerki (w końcu sami je wynaleźli). Codziennie około siódmej rano zaczyna się kanonada, która trwa kilkanaście minut. Huki dobiegają, co ciekawe, głównie z ubogich części naszej dzielnicy, co potwierdza obserwację Rafała Ziemkiewicza, że jest to rozrywka głównie biednych ludzi.

Ponadto Chińczycy odpalają fajerwerki z taką samą dozą odpowiedzialności z jaką jeżdżą na drogach. Widać sporo przypalonych trawników, a nawet w naszej prowincji udało się spalić las.

Nie ma to jak dobrze zainaugurować rok.