11 Kwietnia

Dużo ostatnio pracuję. Albo siedzę cały dzień w pracy (od 7 rano 9 wieczorem), a weekendy spędzam albo na kursie internetowym (właśnie skończyłem nauczanie filmu, od przyszłego tygodnia mam kurs CAS). Niewiele mam czasu na oddech, więc nic dziwnego, że na blogu cisza.

Nie dzieje się tu ostatnio zbyt wiele. Może nawet się dzieje, ale nic na ten temat nie wiem. Jednak wydarzeniem niewątpliwie były dwa koncerty Boba Dylana w Chinach. Na jednym z nich udało mi się nawet być.

Koncert w Szanghaju był drugim w Chinach. Wokół obecności Dylana w Państwie Środka było sporo kontrowersji już rok temu, kiedy artysta odwołał koncerty po trudnych negocjacjach z Ministerstwem Kultury. Tym razem się jakoś dogadali, dzięki czemu 70-letni Bob Dylan po raz pierwszy wystąpił przed chińską pubicznością.

Udając się na koncert wiedziałem, że nie usłyszę wielu utworów, które można zainterpretować jako kontrowersyjne ( The Times They Are A-Changin’, Blowin’ In the Wind). Nie miałem z tym wielkich problemów, bo nie są to moje ulubione kawałki Dylana. Oczekiwałem, że zagra sporo piosenek z ostatnich kilku płyt, gdyż nie są one zaangażowane, łatwiej będzie mu je zaśpiewać (w oryginalnych śpiewa mocno zachrypniętym głosem). Ponadto po prostu lubię te płyty.

Zaczął od Gonna Change My Way of Thinking. O cholera! Jak mogła mu cenzura puścić taki kawałek jako pierwszy?

Gonna Change My Way of Thinking
Make myself a different set of rules
Gonna put my good foot forward

Brzmi jak puszczanie oka do widowni – muszę się tu mieć na baczności. Nie mogę chlapnąć czegoś nieprawidłowego.

Był to jednak jedyny ironiczny akcent. Tak przynajmniej mi się wydaje, bo trudno było zrozumieć słowa, które Dylan ‘śpiewał’. Facet ma 70 lat, przez co najmniej kilkanaście z nich był na mocnych używkach, więc nic dziwnego, że nie ma już krystalicznego głosu.

Zagrał wielkie hity (Highway 61, Tangled Up In Blue, Simple Twist of Fate, no i na bis Like a Rolling Stone), jak i mniej znane utwory. Zespół brzmiał bardzo dobrze – w ogóle nie jak folkowo-bluesowy band, tylko z elektrycznym kopem. Publiczności (głównie białej, choć byli również młodzi Chińczycy) bardzo się podobało i choć Dylan zakończył występ życzeniami w Forever Young, wszyscy zgromadzeni chcieli więcej.

Ogólnie było klawo, nawet mimo tego, że zapłaciłem za biet tysiąc juanów.